W maju 1937 roku powrócił z Berezy Kartuskiej i przystąpił wraz z innymi do odbudowy organizacji KPP, którą rozbito w wyniku aresztowań i działał w jej szeregach aż do jej rozwiązania w 1933 roku. Za udział w antypodatkowych wystąpieniach chłopskich Okręgowy Sąd w Piotrkowie Trybunalskim skazał go na rok więzienia z zawieszeniem. Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do wojska, a następnie dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w obozach jenieckich w Norymberdze i Limburgu. W 1945 roku został wyzwolony i 11 października 1945 roku powrócił do kraju, gdzie wstąpił w szeregi Polskiej Partii Robotniczej. Następnie pojechał do Warszawy, gdzie oddał się do dyspozycji Komitetu Centralnego PPR. Jako doświadczony działacz ruchu robotniczego został przez władze partyjne skierowany na Ziemie Odzyskane do Wrocławia, gdzie 25 listopada 1945 roku objął stanowisko kierownika Wydziału Rolnego w Komitecie Wojewódzkim PPR. Od stycznia 1946 do 19 maja 1946 roku przebywał w Centralnej Szkole PPR w Łodzi na czteromiesięcznym kursie. Na tym samym stanowisku pracował do sierpnia 1950 roku, a we wrześniu tegoż roku został skierowany na Dwuletnią Szkołę Partyjną przy Komitecie Centralnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, którą ukończył 31 lipca 1952 roku.