Promocję na kontradmirała otrzymał 15 listopada 1938, zaś w 1939 pełnił funkcję szefa 2 Sekcji Cesarskiego Sztabu Marynarki.
W chwili wybuchu wojny na Pacyfiku dowodził siłami marynarki wspierającymi inwazję na Filipiny, by zaraz potem kierować flotą osłaniającą lądowanie na Jawie w Holenderskich Indiach Wschodnich. Dowodził w bitwie na Morzu JawajskimNaval History • Takeo Takagi [dostęp 2016-04-30], zatapiając dwa krążowniki i trzy niszczyciele przy własnej stracie jednego, uszkodzonego niszczyciela.
1 maja 1942 został wiceadmirałem. Dowodził grupą lotniskowców złożoną z „Shōkaku” i „Zuikaku” podczas operacji „Mo”. Jako wyższy dowódca brał udział w bitwie na Morzu Koralowym.
W listopadzie 1942 został przeniesiony na stanowisko dowódcy bazy marynarki Mako, zaś w kwietniu 1943 na stanowisko dowódcy bazy Takao. 21 czerwca 1943 został ponownie powołany na pierwszą linię frontu, kiedy mianowano go dowódcą 6 Floty (okrętów podwodnych), bazujących na Marianach.
Poległ podczas bitwy o Saipan w 1944. Nie został odnaleziony, nie wiadomo więc, czy popełnił samobójstwo, czy zginął, próbując uciec na okręcie podwodnym.