podjąwszy wiele prób, po 17 września 1939 poczuli się zmuszeni przekroczyć zieloną granicę z Rumunią i przez Bukareszt dotarli do BelgraduAndrew Tarnowski, Ostatni mazur. Opowieść o wojnie, namiętności i stracie, Warszawa: Wydawnictwo WAB, 2008, str. 117, 125-126, 130. W Belgradzie jej brat Stanisław zawarł małżeństwo, za: tamże, str. 134., gdzie ciężarna Zofia z mężem pozostała do marca 1941 rokuAndrew Tarnowski, Ostatni mazur. Opowieść o wojnie, namiętności i stracie, Warszawa: Wydawnictwo WAB, 2008, str. 167, 170. W tym czasie jej brat służył w 2. Dywizji Strzelców we Francji, został internowany w obozie koło Lac de Bienne w Szwajcarii, uciekł z niego i dołączył wraz z żoną i synem do Zofii w Belgradzie, za: tamże, str. 154-158, 166.. Tam 5 lipca 1940 umarł w wieku niespełna jednego roku Jan, młodszy syn Zofii i Andrzeja. Być może śmierć we wczesnym dzieciństwie dwójki dzieci była prawdziwym powodem kryzysu ich małżeństwa w Tel-Awiwie w brytyjskiej wówczas PalestynieClare Mulley, Kobieta szpieg. Polka w służbie Jego Królewskiej Mości, Warszawa: Świat Książki, 2013, str. 179., gdzie dotarli 28 marca 1941Andrew Tarnowski, Ostatni mazur. Opowieść o wojnie, namiętności i stracie, Warszawa: Wydawnictwo WAB, 2008, str. 172.W Tel-Awiwie przebywała przynajmniej do 2 czerwca 1941.