Walta) Podstawowa zasada: kraje stojące w obliczu zewnętrznego zagrożenia zjednoczą się z państwem stanowiącym dlań największe zagrożenie. Im większy potencjał danego kraju, tym większe dążenie pozostałych do sprzymierzenia się z nim. Im bliżej znajduje się mocarstwo, tym większe skłonności sąsiadów do zjednoczenia się z nim. Im większe możliwości ofensywne kraju, tym większe dążenie pozostałych do sprzymierzenia się z nim. Im bardziej agresywne są cele państwa, tym mniej prawdopodobne, że inne sprzymierzą się przeciwko niemu. Sojusze zawarte w celu odparcia zagrożenia rozpadają się, gdy zagrożenie staje się poważneSteven M. Walt, Balancing and Bandwagoning, op. cit., s. 116..
Przykłady bandwagoningu Wsparcie działań Napoleona Bonaparte przez część mniejszych państw niemieckich (np. Bawarii, Badenii, Hesji-Darmstadt czy Wirtembergii), zachęconych przez Napoleona obietnicami korzyści terytorialnychL. Schweller, Bandwagoning for Profit, MIT Press, International Security, Tom 19(1), 1994 1, s. 90.. Poparcie hitlerowskich Niemiec