W 1968 uzyskała stopień doktora, po obronie dysertacji Teoria ruchu komet krótkookresowych i zagadnienie ewolucji ich orbit. Została również wyróżniona przyznawaną przez Prezydium Akademii Nauk ZSRR nagrodą im. F.A. Bredichina. W 1978, w dowód uznania dla jej wyjątkowych zasług, Międzynarodowa Unia Astronomiczna nazwała jej nazwiskiem planetoidę o numerze katalogowym 2006.
thumb|120px|Mniszka Helena w Leningradzkiej Akademii Duchownej, 1988 Przez całe życie była osobą głęboko wierzącą. Jej mistrzem duchowym był rosyjski myśliciel i teolog prawosławny Siergiej Bułgakow. Pod koniec lat 80. wstąpiła do klasztoru. Z zezwolenia patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego II przy postrzyżynach mniszych pozostawiono jej dotychczasowe imię. Nadal prowadziła działalność naukową – zajmowała się tłumaczeniami literatury teologicznej na rosyjski, wygłaszała wykłady na leningradzkiej Akademii Duchownej, pisała artykuły, pozostawiła po sobie opowieść autobiograficzną, dotyczącą najbardziej burzliwego okresu swego życia od wybuchu powstania warszawskiego do połowy roku 1948.
Niedługo przed śmiercią mniszka Helena straciła wzrok, a przez ostatni rok nie była w stanie samodzielnie chodzić. Zmarła w Petersburgu 30 sierpnia 1992.