W 1919 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Kijowskim, ale jeszcze w tym samym roku wstąpił do Armii Czerwonej. W 1921 roku ukończył kursy dowódcze, otrzymując stopień kombriga. Objął funkcję pełnomocnika Rewolucyjnej Rady Wojskowej Frontu Turkiestańskiego. Następnie został konsulem w Karszy. W 1923 roku przeszedł 3 kursy w Akademii Wojskowej im. Frunzego. Następnie objął funkcję konsula generalnego w Reszcie w Persji. Po 1925 roku zajmował różne wysokie stanowiska w resorcie handlu wewnętrznego (m.in. przewodniczącego Stowarzyszenia Wszechzwiązkowego „Awtomotoeksport”).
Związał się z wywiadem wojskowym Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. Od połowy lat 30. był rezydentem Razwiedupru we Francji, od początku 1937 roku pod przykrywką Chargé d’affaires w poselstwie ZSRR w Grecji. Po rozpoczęciu fali terroru „wielkiej czystki” w ZSRR i egzekucji najwyższych dowódców Armii Czerwonej z marszałkiem Tuchaczewskim na czele (VI 1937), wobec objawów zainteresowania NKWD jego osobą, w lipcu 1937 zbiegł do Francji, gdzie otrzymał azyl polityczny. Rozpoczął pisać artykuły do prasy francuskiej krytykujące politykę Józefa Stalina i wzywające władze krajów Zachodu do „wyzwolenia radzieckich dyplomatów”. W 1938 roku napisał książkę pt. Miemuary sowietskogo dipłomata.