Najświętszego Serca Pana Jezusa we Włodzimierzu Wołyńskim od 1919 roku, na polecenie wizytatora apostolskiego Achilla Rattiego (późniejszego papieża Piusa XI) na podstawie bulli papieskiej doprowadził do otwarcia diecezji kamienieckiej i objęcia nad nią zarządu per procura biskupa Piotra Mańkowskiego, wikariusz generalny diecezji kamienieckiej (1919–1926), po powrocie biskupa Mańkowskiego, prałat papieski (1920), rektor małego seminarium duchownego kamienieckiego w Buczaczu (1920–1925), protonotariusz apostolski (1922), rektor małego seminarium duchownego łuckiego we Włodzimierzu Wołyńskim (1926–1933), proboszcz parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa tamże, proboszcz w Zdołbunowie (1932–1933), proboszcz w Szumsku (1934–1935), proboszcz w Poczajowie (od 1935).
Był również radnym miejskim i współorganizatorem średniej szkoły mechanicznej we Włodzimierzu Wołyńskim, członkiem samorządu powiatowego i wiceprezesem PMS na Wołyniu.
W 1938 roku został senatorem V kadencji (1938–1939). Był wybrany z listy OZN z województwa wołyńskiego.
Na początku II wojny światowej wyjechał przez Lwów do Przemyśla, gdzie mieszkał w klasztorze ss. karmelitanek bosych w Przemyślu. 3 maja 1940 roku wyjechał do Krakowa.