Franciszek Pacześniak (ur. 26 sierpnia 1879 w Staroniwie, zm. po wrześniu 1939 w ZSRR) – polski inżynier; przedsiębiorca budowlany w Brześciu, właściciel gospodarstwa rolnego, major saperów Wojska Polskiego, urzędnik Wydziału Krajowego we Lwowie, przewodniczący Rady Miejskiej w Brześciu, działacz spółdzielczy na Polesiu, polityk, senator V kadencji w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Uczył się w szkole powszechnej i gimnazjum w Rzeszowie. Będąc uczniem gimnazjum należał do Związku Młodzieży Niepodległościowej. Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej, w czasie studiów działał w organizacji młodzieżowej „Promień”, później był członkiem Związku Strzeleckiego i PPS.
W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii austriackiej. Ukończył szkołę dla oficerów rezerwy przy 84 pułku piechoty. Służył w 19 pułku piechoty w randze kapitana. W okresie od 22 marca 1915 do 6 lutego 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej, po ucieczce powrócił do macierzystego pułku, jednak ponownie dostał się na krótko do niewoli ukraińskiej (4–6 listopada 1918 roku).