Status, zagrożenia i ochrona Przez IUCN pacyficzka czarna klasyfikowana jest jako krytycznie zagrożona wyginięciem (CR, Critically Endangered) i status ten posiada od 1994 (wcześniej takowy nie istniał). Populacja wykazuje jednak trend wzrostowy. We wrześniu 1998 z czterech dolin wykazano 27 osobników, w tym 12 par. W roku 2006 znano 12 terytoriów, wtedy też cała oszacowana populacja, wraz z młodymi, liczyła 40–45 osobników. W 2010 roku osobników dorosłych było 35, zaś w 2011 całkowita populacja wynosiła 40 ptaków, w tym 7 piskląt. W 2012 liczba osobników wzrosła do 43–44, z czego 38 zajmowało określone terytorium.

Akcje ochronne dla P. nigra zainicjowało Société d'Ornithologie de Polynésie MANU. Jednym z głównych zagrożeń dla pacyficzki czarnej jest wprowadzony na Tahiti szczur śniady (Rattus rattus). Ochronę pacyficzki rozpoczęto w roku 1998 od tree-bandingu – umieszczania aluminiowych obręczy na pniach drzew, dzięki czemu szczury (i inne drapieżniki) ześlizgiwały się i nie były w stanie dostać się do gniazda. Prócz tego rozłożono stacje deratyzacyjne. By zawartej w stacjach deratyzacyjnych substancji, tu bromadiolonu (pokrywającego zboże), nie spożyły przypadkiem inne zwierzęta, stacja miała kształt tuby o średnicy 8 cm i długości 30 cm. Akcję ponowiono w 1999.