Działalność Keizana przyczyniła się wielkim stopniu do uczynienia szkoły sōtō największą tradycją w zenie japońskim. Stało się to dzięki częściowemu odejściu od nauk Dōgena i dostosowaniu praktyk, nawet o pochodzeniu ezoterycznym, do umysłowości prostych ludzi. Keizan różnił się od Dōgena łagodnością i okazywanym współczuciem. Dōgen i Keizan uzupełniali się nawzajem: ścisły formalizm Dōgena ustalił podstawy tradycji sōtō w Japonii, a ciepła i bezpośrednia osobowość Keizana pomogła w rozprzestrzenieniu się szkoły atrakcyjnej i dla ludzi świeckich i mnichów. Jego łagodność i pozytywny stosunek do kobiet spowodował, że w szkole sōtō zaczęło praktykować wiele kobietWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 90.
Klasztor Sōji przewodzi największej sieci afiliowanych klasztorów i świątyń, dlatego w konflikcie Eihei-ji było na słabszej pozycjiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Ss. 81, 82.
Prace literackie Denkō-roku Zazen yōjinki Sankon zazensetsu Keizan shingi Sōji-ji chūko engi
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.