mały|Sierocy pociąg Sieroce Pociągi (ang. Orphan Train) – akcja społeczna, w ramach której osierocone i bezdomne dzieci z przeludnionych miast Wschodniego Wybrzeża Stanów Zjednoczonych trafiały do rodzin zastępczych zamieszkałych na obszarach wiejskich Środkowego Zachodu. Akcja trwała od 1853 do 1929 roku, a w jej wyniku przesiedlono ćwierć miliona osieroconych, porzuconych i bezdomnych dzieci. Dwie instytucje filantropijne, Towarzystwo Pomocy Dzieciom (Children’s Aid Society) założone przez Charlesa Loringa Brace’a oraz, nieco później, katolicki Nowojorski Szpital Dla Podrzutków (New York Foundling Hospital), opracowały program pomocy dzieciom w dramatycznej sytuacji życiowej. Osierocone i porzucone dzieci – w samym tylko Nowym Jorku ich liczbę szacowano w latach pięćdziesiątych XIX wieku na trzydzieści tysięcy – znajdowały nowy dom na zachodzie Ameryki. Dzieci transportowano koleją – tak zwanymi „sierocymi” albo „dziecięcymi pociągami”. Przesiedlanie zakończono w latach dwudziestych XX wieku, kiedy w Stanach Zjednoczonych zaczęto wprowadzać jednolity program rodzin zastępczych.