Katolickie sieroce pociągi Nowojorski Szpital Dla Podrzutków został założony przez katolickie Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Wincentego a Paulo w celu kierowania dzieci niezamężnych kobiet do adopcji w katolickich domach. Powodem była między innymi obawa, że Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom będzie umieszczało sieroty wyłącznie w rodzinach protestantów. Młode kobiety bardzo często porzucały nowo narodzone dzieci u wejścia do szpitala, dzwoniły do drzwi i uciekały. W 1870 roku śmiertelność niemowląt znacznie spadła, wskutek czego pojawiło się dużo zdrowych dzieci w wieku od dwóch do czterech lat wymagających opieki. Drogie katolickie sierocińce były przeznaczone dla starszych dzieci, oddanych przez rodziców z powodu biedy. Jednocześnie powstało duże zapotrzebowanie na dzieci wśród bezdzietnych rodzin farmerskich, więc Szpital Dla Podrzutków zorganizował wysyłkę sierot na Zachód – rocznie tysiąc dzieci trafiało do katolickich rodzin zarekomendowanych przez miejscowych księży. Jeśli wynikały problemy, wysyłano agenta, który przenosił dziecko w lepsze miejsce.