W jakiś czas potem został opatem własnego klasztoru. W tym czasie wojska mongolskie kończyły swój podbój Chin i grupa jeźdźców dotarła do klasztoru Zuyuana. Zamierzali zabić wszystkich mnichów, jednak spokojny Zuyuan poprosił dowódcę o zgodę na napisanie wiersza z okazji śmierci. Po uzyskaniu zgody napisał: W całym świecie nie ma dla mnie miejsca na odłożenie mojego kija Podmiot i przedmiot są całkowicie puste! Jak cudownie! Ten wielki miecz słynnego wojownika z przeszłości – Jest taki jakby wiosenny wietrzyk został rozłupany przez świetlisty piorun. Żołnierze byli pod takim wrażeniem jego spokoju, że nie zabiwszy nikogo odeszli z klasztoru.
Po śmierci w Japonii mistrza chan Lanxi Daolonga (1213–1278) Hōjō Tokimune wysyłał do Chin posłańców z misją znalezienia odpowiedniego nauczyciela chan, który mógłby zastąpić zmarłego mistrza. Ostatecznie wybór padł na wysokiej rangi mnicha z góry TiantongPierwszy wybrany mistrz okazał się zbyt stary, aby sprostać trudom podróży do Japonii. ZuyuanaHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. s. 34..
Wuxuan Zuyuan był szanowanym mistrzem, chociaż nie figurował wśród wiodących osobowości chińskiego chanu.