Józef Sala Picó, José Sala Picó (ur. 24 czerwca 1888 w Ponts, zm. 23 lipca 1936 w Toledo) – błogosławiony prezbiter, ofiara prześladowań antykatolickich okresu hiszpańskiej wojny domowej, zamordowany z nienawiści do wiary (łac) odium fidei i uznany przez Kościół katolicki za męczennika, członek Bractwa Kapłanów Robotników od Serca Jezusa.

Życiorys Pochodził z Pons w Katalonii, miejscowości należącej do diecezji Urgell. Ukończył studia filozoficzne i teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w La Seu d’Urgell. Po otrzymaniu 15 kwietnia 1911 r. święceń kapłańskich został skierowany do pracy duszpasterskiej jako proboszcz, kolejno w kilku parafiach rodzinnej diecezji. Za zgodą biskupa Joana Baptisty Benlloch i Vivó wstąpił do założonego przez późniejszego błogosławionego Emanuela Domingo y Sol kapłańskiego Stowarzyszenia Robotników Diecezjalnych, którego celem było aktywizowanie środowisk robotniczych do powołań kapłańskich i formacja seminaryjna. W Segovii pełnił obowiązki prefekta w tamtejszym seminarium duchownym, a od 1918 roku przez czternaście lat był rektorem w toledańskiej uczelni, „Colegio de San José” (przekształcone później na „Seminario Menor Sto.