To właśnie między innymi ta pozycja zapoczątkowała działalność „generacji krytycznej”, słoweńskiej grupy poetyckiej, która buntowała się przeciw ograniczaniu wolności wypowiedzi. W skład Mozaik wchodzi 39 utworów, które podzielone są na 4 cykle. Większość wierszy (z wyjątkiem niektórych, będących składowymi drugiego cyklu) zbudowana jest według typowej dla poety formuły: od dwóch do sześciu czterowersowych strof. Również przy analizie motywów można zauważyć typowe dla twórczości Strnišy postrzeganie człowieka i kosmosu jako dwóch światów, między którymi nie można wyznaczyć dokładnej i raz na zawsze ustanowionej granicy. Jeśli chodzi o podmiot liryczny, to już pierwsze dwa wiersze Japonski lesorez (Japoński drzeworyt) i Počivajoči popotnik (Odpoczywający podróżny) przybliżają czytelnikowi położenie osoby mówiącej w wierszu. Jest ona zagubiona i nieprzygotowana na życie w wykreowanym świecie. Ze zbioru Mozaiki, najbardziej znaczący dla dalszej poetyki Strnišy jest utwór Barbarova molitev (Modlitwa barbarzyńcy), ponieważ ze wszystkich tekstów, to właśnie ten wiersz zapowiada jego <<wewnętrzną emigrację>>, oznaczającą ucieczkę przed okrucieństwem, powierzchownością i pustką świata. Odisej (Odyseusz) to drugi tomik poezji w dorobku Gregora Strnišy, wydany w 1963 roku.