Wiersze mają charakter liryczno-epicki, ponieważ opowiadają historie, a właściwie warianty jednej i tej samej historii ludzkiej bezsilności wobec zła. Samorog (Jednorożec), to dramat sceniczny, który został napisany między wiosną 1965 a jesienią 1966. Utwór w postaci drukowanej ukazał się w roku 1967. Ciekawe jest, że motto dramatu Strniša zaczerpnął z Brižinskih spomeników (Zabytków z Freising), najstarszego zabytku literackiego, napisanego w języku słoweńskim. Dramat składa się z 3 aktów, których akcja rozgrywa się w czasach średniowiecznych. Historia przedstawiona czasowo jest krótsza niż jedna doba (wieczór, noc, ranek). W utworze pisarz zamieścił również wiesze oparte na słoweńskiej liryce ludowej. Tytułowy jednorożec jest symbolem, który oznacza świat o dokładnie wyznaczonej granicy między dobrem i złem. Kiedy jednorożec umiera nie jest możliwe oddzielenie od siebie kontrastujących ze sobą rzeczy, takich jak np. prawda i kłamstwo. W ten sposób autor krytykuje upadek moralny ludzi i pragnie, aby w życiu kierowali się stałymi wartościami. Elementy, z którymi czytelnik spotyka się podczas lektury dramatu, Strniša umieścił już wcześniej w swoim tomiku poezji pt.