Jest to jeden z najbardziej wstydliwych wydarzeń w historii tego niewielkiego państwa. Czytelnik może znaleźć w tym utworze nowe elementy, nietypowe dla dotychczasowej twórczości Strnišy. Pisarz łączy elementy nadrealizmu z realnymi wydarzeniami, mającymi podłoże historyczne. Dochodzi w nim również do skontrastowania symboli chrześcijańskich z ukazywanym w dramacie okrucieństwem ludzi. O etycznej wymowie dramatu autor wspomina już w przedmowie. Krytycy określali ten dramat, jako jeden z najbardziej przerażających w historii słoweńskiej dramaturgii. W 1973 ukazał się kolejny tomik poezji o tytule Mirabilia, który zawiera tylko dwa cykle. Zostały one później włączone do kolejnego tomiku Oko. Pierwszy cykl opowiada historię o starszym człowieku, który żyje w domu, którego nie ma. Drugi natomiast to ironiczna historia o kobiecie, której w ogrodzie wyrasta gadająca głowa kapuściana. W 1974 drukiem ukaże się najobszerniejszy zbiór poezji w dorobku poety o tytule Oko, który poświęcił swojej żonie. Sam Strniša uważał tomik za swoje najlepsze dzieło. Potwierdzeniem tego jest Nagroda im. Otona Župančiča. Czytając to dzieło można zauważyć wpływy filozofii Kanta. Strniša próbuje rozliczyć się z niektórymi pytaniami postawionymi przez filozofa, który krytykował wiarygodność ludzkiego doświadczania rzeczywistości.