William Johnson, 1. baronet (ur. ok. 1715, zm. 11 lipca 1774) – wojskowy i przedstawiciel administracji kolonialnej Imperium Brytyjskiego w Ameryce Północnej, prowadzący ugodową, ale zarazem zaborczą politykę w odniesieniu do Indian, Irlandczyk z pochodzenia.

Jako młody człowiek Johnson, katolik, który dla kariery został protestantem, wyruszył za ocean, do Prowincji Nowy Jork, by zarządzać posiadłością, jaką zakupił tam jego wuj, admirał Peter Warren. Posiadłość leżała na ziemiach należących do Mohawków, jednego z Sześciu Narodów sprzymierzonej z Brytyjczykami Konfederacji Irokeskiej. Johnson szybko przyswoił sobie język mohawk i irokeskie obyczaje, co spowodowało, że został mianowany brytyjskim agentem ds. Irokezów. Około roku 1742 Mohawkowie przyjęli go jako honorowego sachema i nadali mu imię Warraghiyagey, co on sam tłumaczył jako „Człowiek który Podejmuje się Wielkich Rzeczy”. Tak dobrze wywiązywał się ze swych obowiązków, że w roku 1756 otrzymał nominację na głównego przedstawiciela Korony ds. Indian wszystkich północnych kolonii brytyjskich w Ameryce (tj.