Była tak efektywna, że w ciągu pół roku osiągnął oświecenie i otrzymał przekaz Dharmy. Gdy w 1254 roku powracał do Japonii, mistrz ofiarował mu manuskrypt Wumenguan (無門關)Podobno korespondowali ze sobą. Wumen posłał Kakushinowi szatę oraz siedem podrtretow mistrzow chan z jego linii poczynając od Wuzu Fayana, a kończąc na Kakushinie.
Po powrocie do Japonii Kakushin wybudował mały klasztor Saihō (西方寺)Później ten klasztor nosił nazwę Kōkoku (興國寺) w górzystej okolicy Yury w dystrykcie Wakayama, w którym przebywał przez około czterdzieści lat. Często odwiedzał Kamakurę, gdzie prowadził wykłady propagujące zen. Między innymi dotyczyły one pierwszego kōanu z Mumonkan (chiń. Wumenguan), czyli słynnego "mu" (chiń. "wu"). Wygłaszał także wykłady dla cesarzy, którzy abdykowali - Kameyamy (亀山, pan. 1260-1274) i Go-Fukakusy (後深草, pan. 1246-1260) - oraz panującego cesarza Go-Udy (後宇多, pan. 1274-1287). Miał propozycje zostania opatem przyszłego słynnego klasztoru Nanzen, ale odmówił i powrócił do Saihō-jiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 30.
Cesarz Kameyama obdarzył go tytułem Hottō Zenji (法燈禪師, Mistrz zen Światła Dharmy), a cesarz Go-Daigo (後醍醐, pan. 1318-1339) nadał mu tytuł Emmyō (圓明, Doskonałe Światło).
Mistrz zmarł w 1298 roku.