Kazimierz Wincenty Zagrodzki, ps. Tadeusz (ur. 21 stycznia 1881 w Dąbrowie Górniczej, zm. 9 czerwca 1941 w Puławach) – pułkownik lekarz weterynarii Wojska Polskiego, doktor medycyny weterynaryjnej, szef Służby Weterynaryjnej Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1927–1935, zastępca dyrektora Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w latach 1935–1939, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Klemensa i Marii ze Sroków. Po ukończeniu progimnazjum w Pińczowie i Gimnazjum Kieleckiego (w 1902 roku) rozpoczął studia w Instytucie Weterynaryjnym w Warszawie. Studiował w Warszawie do wybuchu rewolucji w 1905 roku. W czasie studiów należał od przełomu 1904/1905 roku do Organizacji Spiskowo-Bojowej PPS. Został aresztowany w 1905 roku, w sierpniu tego roku trafił do X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, zesłano go na 5 lat na Syberię (do guberni tobolskiej), skąd uciekł w 1911 roku i dotarł do Lwowa, gdzie kontynuował studia weterynaryjne na Akademii Medycyny Weterynaryjnej. W roku 1912 uzyskał dyplom lekarza weterynarii. Równocześnie ukończył szkołę oficerską (kurs oficerski) Związku Strzeleckiego.