Po zakończeniu działań wojennych powrócił do sportu. W latach 1946–1952 pełnił funkcję starszego trenera reprezentacji Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (BSRR) w kolarstwie. W 1953 r. założył w Brześciu dziecięco-młodzieżową szkołę sportową nr 2 specjalizującą się w kolarstwie, którą prowadził przez ponad 20 lat. Na rzecz szkoły przekazał m.in. rzadkie rowery z przedwojennych fabryk niemieckich, amerykańskich, angielskich, francuskich i czeskich, na których sam startował w różnych wyścigach kolarskich. Pod jego kierunkiem młodzi adepci kolarstwa zdobywali w następnych latach wiele tytułów mistrzowskich oraz wyróżniali się w zawodach o randze narodowej. W uznaniu zasług trenerskich dwukrotnie wysuwano jego kandydaturę do tytułu „Zasłużony Trener ZSRR”, jednak – oficjalnie „z powodów danych osobistych zawartych we wniosku” – za każdym razem była ona wycofywana. Łącząc pracę dyrektora szkoły, trenera i sportowca pozostawał czynnym zawodnikiem do 50. roku życia.
Upamiętnienie Co roku w Brześciu odbywają się otwarte narodowe