W 1957 wygrała, w parze z Nunzio Gallo, Festiwal w Velletri, śpiewając piosenkę „Dicembre m'ha portato una canzone”. W 1958 po raz kolejny uczestniczyła w Festiwalu w San Remo, i choć ten zdominował Domenico Modugno, to Pizzi zajęła drugie i trzecie miejsce, odpowiednio z piosenką „L'edera”, śpiewaną w parze z Toniną Torrielli, i „Amare un'altra”, śpiewaną w parze z Gino Latillą. W 1959 wygrała konkurs Canzonissima z piosenką „L'edera”.
Początek lat 60. i nowe trendy w piosence włoskiej przyćmiły nieco popularność Nilli Pizzi. Zrezygnowała ona na pewien czas z występów, ale powróciła w 1962, biorąc udział w pierwszym festiwalu Cantagiro. W latach 60. i 70. nagrywała swoje płyty dla małych wytwórni; płyty te były sprzedawane przez jej wielbicieli, korespondencyjnie lub podczas jej koncertów. Artystka dawała po około 200 koncertów rocznie, uczestniczyła w różnych imprezach wokalnych i odbywała trasy koncertowe po całym świecie. W 1970 nagrała album Scritta per me. W 1972 zamieściła reklamy we wszystkich gazetach, które były wydawane na pięciu kontynentach, adresowane do Włochów na świecie. W odpowiedzi otrzymała tysiące listów, których treść posłużyła jej do nagrania albumu Con tanta nostalgia, pierwszego w jej dorobku wydawnictwa poświęconego problemowi emigracji.