Złote szkła (wł. fondi d'oro, vetri dorati, vetri d'oro; niem. Zwischengoldglass; ang. gold glasses, sandwich gold glasses) – rzymskie naczynia szklane z czasów antycznych, ozdobione miniaturowymi obrazami (często portretami) malowanymi na złotej folii lub tylko w niej grawerowanymi i zatopionymi pomiędzy warstwami szkła. Większość naczyń tego typu zachowała się do dziś jedynie częściowo, w formie denek. Wyłamane z naczyń denka z miniaturowymi obrazkami w IV-V wieku osadzano w zaprawie pokrywającej ściany grobowców w rzymskich katakumbach.
Technikę wykonywania złoceń między warstwami szkła zaliczyć można do technik pozłotniczych. Dzieła sztuki i rzemiosła wykonane z jej pomocą zachowały się w doskonałym stanie, mimo że płatki złota są bardzo cienkie, a warstwa malarska delikatna. Kruche szkło było dobrym zabezpieczeniem dla miniaturowych obrazów.
Najstarsze naczynia szklane wykonane techniką złoceń zatopionych w szkle pochodzą z hellenistycznej Grecji z III wieku p.n.e. Najwięcej zachowanych do dzisiaj obiektów pochodzi z okresu cesarstwa w III i IV w. n.e.