Złote szkła w czasach nowożytnych Złote szkła odnajdowano w rzymskich katakumbach już w XVI wieku. Wiele z nich mogło być zatem kopiowanych lub podrabianych, dlatego istotną kwestią jest potwierdzenie pochodzenia złotych szkieł w badaniach. Po publikacji na początku XVIII wieku prac Filippa Buonarrotiego i w 1864 Raffaelego Garucciego pod tytułem Vetri ornati di figure in oro trovati nei cimiteri dei cristiani primitivi di Roma złote szkła były przedmiotem pożądania wielu kolekcjonerów i antykwariuszy.
Inspirowane antyczną sztuką złotych szkieł były naczynia szklane z Murano, wykonane w latach 1878-1881, obecnie w kolekcji Metropolitan Museum of Art. Technika wyrobu złotych szkieł dzięki firmie Venice & Murano Glass and Mosaic Company została po wiekach przywrócona w Italii. thumb|Szklanka, Czechy XVIII wiek, wykonana w technice "Zwischengoldglas", Victoria and Albert Museum W XVIII wieku w czeskich i austriackich hutach szkła wykonywano naczynia w technice złocenia między warstwami szkła (Zwischengoldglass), polegającej na umieszczeniu wykonanego w złotej folii ornamentu pomiędzy zespolonymi czy raczej sklejonymi cementem dwiema warstwami szkła. Technikę tę nazywano również szkłem eglomize.