horna Pojedynczy badacze widzieli w formie rzeczownika horna formę liczby podwójnej (dualis). Koncepcja ta spotkała się jednak z ostrą krytyką. Istniejąca do dziś w językach zachodnio-skandynawskich forma horn, wykazuje etymologiczną bliskość do gockiego haurn oraz staroang./staroniem. horn. Zachowały się jednak wyłącznie formy mianownika i biernika, dlatego problematyczne pozostają pozostałe formy fleksyjne, które można wywnioskować tylko na podstawie mianownika. W rdzeniu rzeczownika horna występuje fonem /ŏ/, przy czym pierwotna głoska /u/ [pragerm. hurnan] pod wpływem następującej po niej głoski z niskim położeniem języka uległa przekształceniu do niższego /o/.
tawido Badacze są zgodni co do osoby, liczby i trybu czasownika tawido. Sufiks -do charakterystyczny jest dla formy czasu przeszłego prostego czasowników słabych. Należy podkreślić, iż podstawą pranordyckiej formy czasu przeszłego prostego jest indogermański aoryst. Końcówka osobowa w formie samogłoski -ō ma według badaczy szczególnie archaiczny charakter i jest bezpośrednim odpowiednikiem pragermańskiego *[d]ō/m. W innych językach zachodniogermańskich znane są wyłącznie końcówki a-, względnie -e, por. pranord. walidō, gockie walida i staroislandzkie valða.
Przypisy
Kategoria:Zabytki ruchome Kategoria:Zaginione lub zniszczone dzieła sztuki Kategoria:Runy