Tryptyk św. Jana Chrzciciela, Ołtarz św. Jana Chrzciciela () – dzieło Rogiera van der Weydena, przykład niderlandzkiego malarstwa tablicowego doby późnego gotyku.
Po namalowaniu Tryptyku z Miraflores Weyden zrealizował zlecenie na kolejny tryptyk o podobnym układzie kompozycyjno-przestrzennym. Nowe dzieło prawdopodobnie było przeznaczone dla klasztoru kartuzów w BurgosOłtarz znajdując się w tej kartuzji, opisywany w 1788 roku jest identyfikowany z pracą Juana de Flandesa bądź innego kastylijskiego klasztoru, np. kartuzji Santa Maria de las Cuevas w SewilliZachował się pochodzący z 1744 roku opis podobnego ołtarza z sewilskiej kartuzji, przypisywanego Dürerowi, który określono jako dar Karola V. Polski historyk sztuki Antoni Ziemba przytacza inną hipotezę (Dirk de Vos, 1999; Marion Grams-Thieme, 1988), gdzie tryptyk mógł pochodzić z samego klasztoru w Miraflores i był ufundowany przez Jana II Kastylijskiego ku czci jego patrona imiennego. Obraz musiałby powstać przed 1455 rokiem (przed śmiercią króla) jednakże badania dendrochronologiczne wskazują na lata po 1454, co całą hipotezę stawia pod znakiem zapytaniaTryptyk był identyfikowany również z innym dziełem ufundowanym do ołtarza św. Jana w Sait-Jacobsker w Brugii przez Johannesa Baptystę Agnellego w 1476/1477 roku.