Następnie został przeniesiony do Kanchanaburi w Tajlandii, gdzie był zmuszony do budowy Kolei Birmańskiej, zwanej – ze względu na liczbę ofiar pochłoniętych w czasie jej budowy – Koleją Śmierci. W 1949 przyznano mu Efficiency Medal oraz otrzymał honorowy stopień kapitanaSupplement, no. 38517, p. 385, (ang.), The London Gazzette, 21 stycznia 1949, [dostęp: 27 maja 2014].. Opuścił armię w 1955M. Childs, Eric Lomax: War hero whose experiences in the Far East became a bestselling memoir, (ang.), The Independent, 10 października 2012, [dostęp: 27 maja 2014]..
Późniejsze lata Studiował zarządzanie, pracował w Scottish Gas Board i na University of Strathclyde. Przeszedł na emeryturę w 1982.
Późniejsze lata życia Lomaxa obejmowały pojednanie z Takashim Nagase, oprawcą z czasów, gdy Lomax był jeńcem w japońskiej niewoli. Nagase opisał swoje doświadczenia wojenne i powojenne w książce Crosses and Tigers, a także sfinansował budowę buddyjskiej świątyni, by odpokutować za popełnione w czasie wojny czyny. Spotkanie między dwoma mężczyznami zostało zarejestrowane w ramach prac nad filmem dokumentalnym Enemy, my friend?