Michał Zygmunt Stanisławski herbu Gryf – wojewoda kijowski w latach 1665–1668, kasztelan sądecki w latach 1663–1665, chorąży halicki w latach 1651–1663.

Był synem Adama, kasztelana halickiego. Brał udział w walkach przeciwko Chmielnickiemu. Wiosną 1651 objął urząd chorążego halickiego. Uczestniczył w bitwie pod Beresteczkiem, w drugim dniu bitwy 29 czerwca został postrzelony. Podczas najazdu szwedzkiego w 1655 przebywał wraz z marszałkiem wielkim koronnym Jerzym Sebastianem Lubomirskim na Spiszu, Przystąpił do konfederacji tyszowieckiej. 16 stycznia 1657 złożył księciu Jerzemu Rakoczemu przysięgę na wierność i zobowiązał się do pozyskiwania mu stronników. Gdy Rakoczy ścigany przez siły polskie wycofał się z Warszawy w stronę Sandomierza, Stanisławski porzucił po kapitulacji Rakoczego gdyż w umowie kapitulacyjnej zawarte było postanowienie o wydaniu stronie polskiej zdrajców, jesienią 1657 rozeszły się pogłoski o straceniu Michała Zygmunta i nawet burmistrz Zamościa Bazyli Rudomicz zapisał 20 października że Stanisławski niegdyś sławny patriota teraz w Warszawie został ścięty około 10 października jako zdrajca i zwolennik Rakoczego. Na sejmie 1659 wyznaczony został do komisji mającej dokonać rozgraniczenia Wołoszczyzny i Węgier od ziemi halickiej.