Wówczas to młody artysta przybrał pseudonim Johnny Dorelli, którego ostatni człon był zniekształceniem amerykańskiej wymowy D'Aurelio: „Dou-re-llii”.

Okres włoski Lata 50. i 60. Zdobywszy popularność w Ameryce Dorelli w 1956 roku powrócił do Włoch. Podpisał kontrakt z wytwórnią CGD. W 1957 roku wziął udział w festiwalu w Como. W 1958 roku wystąpił na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo zajmując pierwsze miejsce z piosenką „Nel blu dipinto di blu” (śpiewaną w parze z Domenico Modugno). W 1959 roku powtórzył ten sukces z piosenką „Piove” (również w parze z Domenico Modugno). Z cienia Modugno usiłował wyjść w kolejnych edycjach Festiwalu w latach 1960–1963, występując w parze z Betty Curtis i Joe Sentierim. Wylansował nowe piosenki, między innymi „Love in Portofino” (przyczyniając się do jej międzynarodowego sukcesu), „Boccuccia di rosa”, „Montecarlo”, „Speedy Gonazales”, „My funny Valentine”, „Calypso melody”, „My funny Valentine (Fantastica) ”, „Era settembre”, „Se tornassi tu” i „Una marcia in fa”. Poszerzył zakres swych zainteresowań artystycznych dając się poznać jako prezenter telewizyjny. Uczestniczył w realizacji takich programów jak: Johnny 7, Johnny sera, Alta fedeltà, Il giardino d'inverno, Il signore delle 21. Prowadził też wszystkie edycje programu Canzonissima.