Stara kaplica św. Maksymiliana w Niepokalanowie – jeden z pierwszych budynków, wzniesionych pod koniec 1927 r. na terenie powstającego klasztoru Niepokalanów. Zachowana do naszych czasów dwuczęściowa kaplica drewniana, w której przed wojną modlili się zakonnicy i okoliczna ludność, pełni od 2004 r. funkcję lokalnego sanktuarium pw. św. Maksymiliana Kolbego.
Budowa i pierwotne przeznaczenie Tzw. stara kaplica jest historycznie najstarszym zachowanym obiektem na terenie Niepokalanowa. Zbudowana jesienią 1927 r. jako jeden z trzech pierwszych budynków powstającego klasztoru, otrzymała tytuł Niepokalanego Poczęcia NMP. Przed kaplicą stanęła figurka Matki Bożej jako patronki miejsca – Niepokalanowa. Ówczesny biskup warszawski Aleksander Kakowski udzielił pozwolenia, by kaplica od początku służyła zarówno zakonnikom, jak też okolicznej ludności. 12 listopada 1927 r. o. Maksymilian Kolbe odprawił pierwszą Mszę św. w nie ukończonej jeszcze kaplicy. 8 grudnia 1927 r. w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny nowy klasztor poświęcił prowincjał o. Korneli Czupryk.