Biologia i ekologia Biologia i ekologia niryjków są stosunkowo słabo przebadane. Larwy u gatunków o poznanej diecie są mykofagiczne. W przypadku Mycterninae i większości Eurypinae występują one między korą a bielem martwych drzew i powalonych kłód. Larwy Stilpnonotus postsignatus wykorzystują chodniki wyrynnikowatych lub drążą własne. Larwy niektórych przedstawicieli rodzaju Eurypus zamieszkują wśród obumarłych liści palm i na ich ogonkach liściowych. Z kolei larwy Hemipeplinae żerują na grzybach występujących na rozmaitych jednoliściennych, od traw po palmy, nie szkodząc samym roślinom. Gatunki saproksyliczne przepoczwarczają się w eliptycznego kształtu kolebkach poczwarkowych. Owady dorosłe z rodzaju niryjek (Mycterus) chętnie odwiedzają kwiaty różnych roślin.
Do wrogów niryjków należą pasożytnicze larwy Bothrideridae, drapieżne larwy Chaetosomatidae oraz parazytoidalne błonkówki z rodziny suskowatych.
Rozprzestrzenienie Rodzina rozprzestrzeniona kosmopolitycznie, najliczniej reprezentowana w cieplejszych rejonach świata. Eurypinae mają zasięg kosmopolityczny, przy czym większość występuje w strefie tropikalnej;