Kazimierz Olearski herbu Gozdawa (ur. 12 lutego 1855 w Wielkich Drogach k. Wadowic, zm. 15 lutego 1936 w Krakowie) – polski fizyk, profesor Politechniki Lwowskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie posiadacza ziemskiego Władysława Olearskiego i Melanii ze Strzyżowskich. Po ukończeniu krakowskiego gimnazjum św. Anny w 1872 rozpoczął czteroletnie studia na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1878 pracował w charakterze asystenta w działającym na terenie uczelni obserwatorium astronomicznym, równocześnie kontynuował naukę w Lipsku i Berlinie. W 1880 obronił na Uniwersytecie Berlińskim pracę doktorską, w 1882 na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie fizyki teoretycznej. W 1885 zakończył pracę w obserwatorium i jako stypendysta Akademii Umiejętności wyjechał na roczne studia specjalizacyjne w Paryżu i Oksfordzie. Po powrocie w 1886 został docentem fizyki doświadczalnej i meteorologii w Wyższej Szkole Rolniczej w Dublanach, od 1889 związał się z Wydziałem Chemicznym Politechniki Lwowskiej, początkowo przez rok wykładał równocześnie na obu uczelniach. W 1890 zakończył pracę w Dublanach, w 1893 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1896 przez dwa lata pełnił funkcję dziekana Wydziału Chemicznego.