Norbert Antoni Ołyński (ur. 30 stycznia 1913, zm. 29 sierpnia 1983https://cmentarze.szczecin.pl/chapter_11975.asp?smode=1&fnazwisko=O%B3y%F1ski&fimie=Norbert&fdataurodzenia=&fdatazgonu=) – prawnik, sędzia, oficer Ludowego Wojska Polskiego, odpowiedzialny za skazanie na śmierć 32 żołnierzy podziemia niepodległościowego.
Życiorys Norbert Antoni Ołyński urodził się w 1913. W okresie II Rzeczypospolitej w roku akademickim 1935/1936 ukończył studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu, uzyskując tytuł magistra prawa. Następnie był aplikantem w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 trafił do Lwowa, gdzie po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez NKWD i zesłany w głąb ZSRR. Stamtąd powrócił do Polski wraz z 2 Warszawską Dywizją Piechoty w składzie 1 Armii Wojska Polskiego. Od 1945 był sędzią wojskowym. Pracował w Wojewódzkim Sądzie Garnizonowym i Wojskowym Sądzie Rejonowym w Rzeszowie. Orzekał w sądach doraźnych, które wydawały wyroki wobec aresztowanych żołnierzy podziemia niepodległościowego (w 1946 w stopniu podporucznika, następnie porucznika, w 1947 w stopniu kapitana, a później w stopniu majora). Norbert Ołyński pełnił funkcję przewodniczącego Wydziału ds. Doraźnych Sądu Okręgowego w Rzeszowie.