Był inicjatorem założenia w Poznaniu Towarzystwa Przyjaciół Nauk i w którym wraz z Leonem Wegnerem, ks. Franciszkiem Malinowskim i braćmi Studniarskimi należał w Towarzystwie do komisji organizacyjnej. Nie mógł zostać członkiem Towarzystwa, ponieważ zakazały tego niemieckie władze szkolne. Przestał pracować jako nauczyciel w 1862 roku i został redaktorem naczelnym „Tygodnika Poznańskiego”. Kiedy wybuchło powstanie styczniowe wyjechał do Królewca, gdzie kupował broń dla powstańców. Powrócił do Poznania i w 1864 roku przez sąd w Berlinie skazano go na rok więzienia, który odbył w Magdeburgu. W 1865 roku odzyskał wolność i wyemigrował do Paryża, gdzie pracował jako robotnik, a później w bibliotece Czartoryskich oraz był profesorem i kierownikiem Szkoły Polskiej. Do Poznania powrócił pod koniec 1871 roku i zajął się obowiązkami zawodowymi oraz społecznymi: w latach 1871–1872 jako redaktor „Dziennika Poznańskiego” i w 1872 roku „Gazety Wielkopolskiej”, członek spółki akcyjnej Banku Włościańskiego i Związku Spółek ZarobkowychPatron Związku w 1872 roku, sekretarz Towarzystwa Przemysłowego oraz członek Towarzystwa Pomocy Naukowej. Pracował jako urzędnika, a do 1885 roku na stanowisku dyrektora Towarzystwa Ubezpieczeniowego „Vesta”. Będąc czynnym członkiem PTPN i sekretarzem Wydziału Historyczno-Literackiego.