Walenty Wojciech Prokulski (ur. 4 maja 1888 w Głobikówce, zm. 26 kwietnia 1968 w Krakowie) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, biblista, tłumacz Ewangelii synoptycznych dla Biblii Tysiąclecia, doktor teologii.
Życiorys Do zakonu wstąpił w 1907, maturę zdał w 1912 w Gimnazjum w Chyrowie. Święcenia kapłańskie przyjął 5 maja 1918 w Krakowie. W latach 1920–1924 studiował w Papieskim Instytucie Biblijnym i obronił tam pracę licencjacką. W 1924 złożył profesję zakonną, w tym samym roku odbył podróż naukową na Bliski Wschód. Od 1925 mieszkał w Polsce, został wykładowcą jezuickiego wydziału teologicznego w Krakowie, w latach 1926-1939 był profesorem lubelskiego Bobolanum, gdzie wykładał egzegezę Nowego Testamentu, grekę i hebrajski, a w latach 1926-1928 i 1935-1937 kierował biblioteką kolegium. W 1927 przejął po Władysławie Szczepańskim kierownictwo nad redakcją zmodernizowanego wydania Biblii Jakuba Wujka, tzw. "Biblią poznańską I", która ukazała się w pięciu tomach w latach 1927-1932. Uczestniczył także w poprawkach redakcyjnych Nowego Testamentu wydanego w ramach tzw. "Biblii krakowskiej" w 1938.