Józef Henryk Borch herbu Trzy Kawki (ur. w 1764, zm. w 1835) – polski szlachcic, starosta lucyński, poseł na Sejm Czteroletni, marszałek szlachty guberni witebskiej, kawaler Orderu Świętego Stanisława.
Życiorys Józef Borch otrzymał po starszym bracie Michale starostwo lucyńskie, był pułkownikiem wojsk koronnych i szambelanem króla Stanisława Augusta. Był posłem na Sejm Czteroletni od 1788 roku z ziemi inflanckiej. Wybrany ze stanu rycerskiego sędzią Sejmu Czteroletniego w 1788 rokuVolumina Legum, t. IX, Kraków 1889, s. 99.. W latach 1805–1809 był marszałkiem szlachty guberni witebskiej i prezesem tamtejszego Sądu Wyższego.
W 1812 roku Napoleon Bonaparte mianował go członkiem komisji administracyjnej w Witebsku, za co – po zajęciu Witebska przez piechotę Piotra Wittgensteina – został w listopadzie uwięziony, jednak wkrótce zwolniony na mocy ogólnej amnestii. W 1822 roku protestował przeciw pomysłowi nadania chłopom wolności osobistej.
Był kawalerem Orderu Świętego Stanisława.
Życie rodzinne Był synem Jana Borcha, kanclerza wielkiego koronnego, i Ludwiki Anny Zyberkówny, siostry Jana Tadeusza Zyberga (jej siostra Barbara wyszła za Michała Kossakowskiego).