Janina Górnicka, pseudonim: „Barbara” (ur. 5 sierpnia 1911 w Warszawie, zm. 20 listopada 1987) – wieloletnia harcerka, czynna instruktorka i działaczka ZHP, uczestniczka konspiracji w III Obwodzie „Waligóra” Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej.
Wykształcenie Rodzicami Janiny Górnickiej byli Leopold i Maria. Ukończyła gimnazjum im. Królowej Jadwigi, później seminarium nauczycielskie. W 1938 roku ukończyła studia w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Prowadziła tajne komplety z języka polskiego, geografii i historii.
Działalność harcerska Była drużynową zuchów w latach 30., drużynową 100 WŻDH w latach 1941–1942. Podczas okupacji kierowniczka zajęć artystycznych, instruktorka szkolenia artystycznego w chorągwi oraz referentka sanitarna w Hufcu Wola, komendantka Wojskowej Służby Kobiet. Od 5 sierpnia 1944 do 8 maja 1945 roku była więziona w obozie we Wrocławiu i Kamieńcu na Dolnym Śląsku.
Po wojnie W 1945 roku wróciła i przystąpiła do dalszej pracy w ZHP. Organizowała dawne i nowe harcerki 100 WŻDH. Była drużynową w latach 1945–46. W 1946 zorganizowała ekshumację zwłok harcerek zamordowanych w Szpitalu św. Łazarza przy ulicy Karolkowej. Zwłoki przeniesiono na Cmentarz Wojskowy Powązki.