Był osobą głęboko religijną i gorliwym obrońcą jezuitów. Zasłużony jako fundator kościołów w Wyszynie i Kościelcu. Ufundował pomnik Św. Jana Nepomucena w Kościelcu. Z charakteru człowiek dbający wyłącznie o swoje interesy, całkowicie obojętny na sprawy ojczyzny. Wchodził w skład delegacji do zatwierdzenia pierwszego rozbioru Polski 1772. W swych dobrach zmuszał chłopów do odrabiania pańszczyzny w dniach wolnych od niej.
W 1776 roku została wydana "Mowa jaśnie wielmożnego pana Gurowskiego kasztelana przemęckiego w Senacie dnia 10 września 1776".
Został pochowany w klasztorze ojców Bernardynów pod wezwaniem Św. Józefa we Wschowie, gdzie zachowały się epitafia nagrobne kasztelana i jego rodziny.
Przypisy
Bibliografia Adam Boniecki, "Herbarz Polski", (tom VII, str. 198-202, Gurowscy herbu Wczele) "Wielka Encyklopedia Powszechna Ilustrowana", Saturnina Sikorskiego, (wyd 1892–1914, tom 27 ,str. 99-100)
Linki zewnętrzne Biografia z wizerunkiem - Grzeszny żywot pewnego hrabiego Rys Biograficzny Mowy i pisma Rafała Gurowskiego w bibliotece Polona