Ostatecznie 22 lutego 1922 konstytucję przyjęto bez części mówiącej o prawach obywatelskich.

Satversme opracowana została jako konstytucja sztywna (zmiany wymagają akceptacji co najmniej dwóch trzecich członków Sejmu). Wprowadziła ona na Łotwie system parlamentarno-gabinetowy. W przepisach pojawiła się jednak możliwość wydawania przez rząd dekretów z mocą ustawy w przerwach między sesjami Sejmu (art. 81). Prezydent otrzymał prawo do rozwiązania Sejmu, jednak decyzja ta musiała zostać zaakceptowana w ogólnopaństwowym referendum. W przeciwnym wypadku konstytucja przewidywała złożenie głowy państwa z urzędu. Ryzyko polityczne tej procedury było tak duże, iż żaden międzywojenny legalnie wybrany prezydent nie zdecydował się na jej uruchomienie (zrobił to dopiero Valdis Zatlers w 2011).

Okres po aneksji Łotwy przez ZSRR Kres istnieniu niezależnej państwowości łotewskiej przyniosła agresja ZSRR w 1940. W stworzonej wówczas Łotewskiej SRR uchwalono nową konstytucję, zgodną z wzorami radzieckimi. Konstytucja Łotewskiej SRR z 1940 roku powielała schemat konstytucji innych republik związkowych, opartych na Konstytucji ZSRR z 1936. Kolejna konstytucja radzieckiej Łotwy przyjęta została w 1978 w ślad za Konstytucją ZSRR z 1977.