Poprawki Tryb wnoszenia poprawek do konstytucji regulowany jest w art. 76-79. Propozycje poprawek mogą być wnoszone przez prezydenta, rząd, odpowiednie komisje Sejmu, grupę co najmniej 5 parlamentarzystów bądź przez 10% obywateli uprawnionych do głosowania. Poprawka zostaje przyjęta, gdy zagłosuje za nią nie mniej niż ⅔ deputowanych Sejmu przy kworum wynoszącym ⅔ obecnych. Wyjątkiem są art. 1, 2, 3, 4, 6 oraz 77, których zmiana wymaga rozpisania ogólnokrajowego referendum. Referendum rozpisywane jest również w przypadku, gdy Sejm nie przyjmie propozycji poprawki złożonej przez co najmniej 10% uprawnionych do głosowania.
W okresie międzywojennym przyjęto tylko jedną poprawkę do konstytucji, odnoszącą się do trybu organizowania referendum (1933). Zasadnicza część poprawek przyjęta została już po odnowie państwowości łotewskiej: w 1994 obniżono cenzus wiekowy przy czynnym prawie wyborczym z 21 do 18 lat; w 1996 stworzono sąd konstytucyjny; w 1997 wprowadzono do konstytucji szereg zmian dotyczących funkcjonowania Sejmu, rządu i prezydenta, m.in. przedłużono długość kadencji Sejmu i prezydenta z 3 do 4 lat; w 1998 do konstytucji dołączono rozdział VIII dotyczący podstawowych praw człowieka, wprowadzono również przepisy o statusie języka łotewskiego jako państwowego, usztywniono tryb zmiany art.