Munan praktykował pod nadzorem Gudō w klasztorze Tōshoku, ponownie jako kōan otrzymał wers z wiersza Huinenga "od samego początku nic nie istnieje". Kilkuletnia praca nad nim zakończyła się sukcesem i Munan osiągnął oświecenieHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 328.
Gudō wyznaczył Munana swoim spadkobiercą i opuścił Edo. Munan zamieszkał w pustelni Tōhoku w dystrykcie Asabu w Edo. Prowadził bardzo ascetyczny tryb życia i przyjmował niewielu gości. Od małej grupy uczniów wymagał ascetyzmu i oddania się praktyce. Swoim uczniom mówił: "Jeśli wasza praktyka nie może być zakończona sukcesem, musicie powrócić do świeckiego życia". Wiedział o skorumpowaniu wielu kapłanów buddyjskich, więc tym bardziej wymagał od swoich uczniów wyplenienia wszelkich światowych namiętności. Bycie buddyjskim kapłanem nie było dla niego tylko ogoleniem głowy. Praktyka zazen (chiń. zuochan) i praktyka kōanowa były dla niego wydaniem wojny przeciwko namiętnościom, ponieważ uspokajają umysłHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 330.