mały|Grób Stanisława Grudzińskiego na cmentarzu Powązkowskim Stanisław Grudziński ps. Kazimierz Grzymała (ur. 27 kwietnia 1852 w Wodzianikach pod Zwinogrodem Kijowskim, zm. 3 czerwca 1884 w Warszawie) – polski poeta, powieściopisarz i publicysta.
Życiorys
Był synem sędziego. Studiował prawo na Uniwersytecie Kijowskim oraz filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1870–1876 mieszkał we Lwowie, następnie przeniósł się do Warszawy. Literacko debiutował w 1870 komedią Groch na ścianę. Współpracował m.in. z czasopismami „Kurier Warszawski”, „Kłosy”, „Tygodnik Powszechny” (w latach 1878–1882 prowadził tam dział literacki). W 1882 z powodu gruźlicy przerwał pracę zawodową. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 30, rząd 6, grób 4).
Twórczość
W twórczości poetyckiej był epigonem romantyków, bliskim tradycjom szkoły ukraińskiej. W powieściach i publicystyce prezentował poglądy konserwatywne. Tłumaczył na polski utwory Lermontowa, Szewczenki i Musseta.
Wybrane utwory wydane za życia:
Groch na ścianę (1870), komedia Idealista (1871), poezje Na ruinach (1874), poemat Łokciem i miarką (1879), powieść Zuch dziewczyna (1879), powieść Pod szczęśliwą gwiazdą (1880), powieść Powieści ukraińskie (t.