Aleksander Stanisław Krasuski (ur. 3 maja 1890 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski lekarz, doktor medycyny, historyk medycyny, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Alojzego i Gabrieli z Kaczorowskich. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (1918), uczeń Marcelego Handelsmana, doktorat pod kierunkiem Stefana Czarnkowskiego w 1935 (wydana w 1946). Pracę habilitacyjną poświęcił historii dżumy w Polsce, rękopis zaginął w czasie wojny.
Uczestnik jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, w stopniu podporucznika, pod-lekarza. Od 1926 w pospolitym ruszeniu. W czasie kampanii wrześniowej 1939 był w kadrze 1 Szpitala Okręgowego. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w CharkowieRyszard Wryk, Straty osobowe Polskiego Związku Sportowego w latach II wojny światowej 1939-1945, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 1991, s. 59, i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz.