Wobec kolejnych trudności oraz niechęci do zajęć gospodarczych, Wojciech Piechowski w latach 1895–1896 przebywał u Józefa Chełmońskiego w Kuklówce. Po powrocie do Ręczna powrócił do pracy twórczej. Wówczas namalował m.in. obraz Rezurekcja, uhonorowany srebrnym medalem na wystawie sztuki w Paryżu w 1900 roku. Wiele też podróżował, wyjeżdżając m.in. na Litwę i Ukrainę, gdzie również tworzył. Jego ostatnia praca − Puszczyk (element nieukończonego cyklu Twardowski) − powstała w 1907 roku, podczas pobytu w Warszawie, gdzie zamieszkał u rzeźbiarza Piusa Welońskiego.
Po wygaśnięcia dzierżawy Ręczna, artysta dzierżawił kolejno wsie Proszkowo i Zaręby. W 1910 zakończyła się dzierżawa w Zarębach. Wobec trudności finansowych i rodzinnych Wojciech Piechowski postanowił przenieść się do majątku hrabiego Dangla w Skłótach koło Kutna, gdzie miał objąć posadę nauczyciela rysunku jego dzieci.
Zginął 13 listopada 1911 r. w wypadku drogowym jadąc na nowe miejsce zamieszkania i pracy, przygnieciony bryczką przewróconą przez spłoszone konie niedaleko Skłót. Pochowany został 16 listopada 1911 r. na cmentarzu parafialnym w Nowem, co opisał Aleksy Rżewski w eseju „Zgrzyty”Aleksy Rżewski, esej „Zgrzyty” [w:] W walce z przemocą. Wspomnienia. Warszawa-Łódź 1919, ss.