thumb|Paradoksalne rozumowanie zdaje się dowodzić, że kto pije, jest święty Paradoks pijaka – średniowieczny paradoks wieloznaczności zaliczany do błędów ekwiwokacji. Paradoks pijaka powstał w średniowieczu. Został wymyślony przez żaków. W oryginalnej, łacińskiej wersji treść paradoksu przedstawia się słowamiSzymanek, 2001, s.225 za: Łukowski, 2006, s. 125: Qui bibit, dormit; qui dormit, non peccat; qui non peccat, sanctus est; ergo: qui bibit, sanctus est. Na język polski tłumaczy się go następująco: „Kto pije, ten śpi; kto śpi, nie grzeszy; kto nie grzeszy, jest święty; zatem: kto pije, jest święty.”
W rezultacie tworzą się następujące implikacje: pije → śpi, śpi → ¬grzeszy, ¬grzeszy → święty, co w rezultacie z uwagi na przechodniość implikacji prowadzi do pije → śpi → ¬grzeszy → święty, a po wielokrotnym zastosowaniu schematu wnioskowania modus ponendo ponens (reguły odrywania) jest pije → święty, czyli „kto pije, ten jest święty”.