Poza obowiązkami duchownymi prowadził rozległą działalność społeczną, publicystyczną i muzyczną. W czasopismach „Slovenské pohľady”, „Sokol”, „Pešťbudínske vedomosti” i in. publikował artykuły o tematyce społecznej i religijnej, przyczynki krajoznawcze i notatki kulturalne. Wraz z J. Kadavým wydał kalendarz „Živena”, redagował wydawnictwo „Hlahol” (muzyczny dodatek do „Sokoła”). Był znawcą słowackich pieśni ludowych, a na łamach prasy wzywał wszystkich muzyków do zbierania i muzycznego zapisywania tych pieśni. Zajmował się również kompozycją. Skomponował muzykę do tekstów wielu słowackich poetów okresu słowackiego „przebudzenia” narodowego, z których najbardziej znaną jest „Hojže bože”, którą J.L. Bella opracował na chór męski. Skomponował również szereg mniejszych, popularnych później utworów na fortepian. Z bratem Eugenem Krčmérym (1830-1891) opracował i wydał „Slovenský spoločenský spevník” (1871). „Sborník slovenských národných piesní” (1870) Chrastka wzbogacił 17 utworami, a w zbiorze „Slovenské spevy” (1880-1881) J. Kadavégo zamieścił 53 pieśni.