Utrata wolności za długi była znana również z innych terenów. Zarówno dokumenty klasztorów w Eldenie (1207) czy Kołbaczu (1212-1213), jak i bulla papieża Grzegorza IX (1239) opisywały podobne, lichwiarskie pożyczki (podaca) udzielane chłopom siedzącym na pańskim na Pomorzu Zachodnim, Rugii i w Meklemburgii. Oprocentowanie podacy wynosiło w skali roku do 200%. Z pewnością tak oprocentowane kredyty były prawie niemożliwe do spłacenia i ich udzielanie przez właścicieli ziemskich było jedną z metod przywiązania poddanego do gruntu i pana.
Według Karola Buczka pochodząca z języka ruskiego nazwa zakupy (łac. emptici) sugeruje, że nie wszyscy niewolni zostawali zakupieńcami za długi, zapewne wielu nabywano aktem kupna za zapłatę, nazywaną dawniej kupą. Mimo że większość niewolnych była pochodzenia jenieckiego, to z czasem wielu z nich, zwłaszcza dziewczęta, kupowano lub pozyskiwano od poprzednich właścicieli także na skutek zadłużenia, należności sądowych czy danniczych.