Maciej Loret (ur. 7 czerwca 1880 w Medyce k. Przemyśla, zm. 5 lutego 1949 w Rzymie) – polski dyplomata, badacz dziejów Polski XVIII i XIX wieku.

Życiorys Pochodził z rodziny francuskiej osiadłej w Polsce. Był synem Synoda Karola (1848–1911) i Eugenii z Górnikiewiczów, bratem Adama, leśnika. Ukończył w 1898 Wyższe c.k. Gimnazjum w Jaśle i zdał maturę z wyróżnieniem. Absolwent historii Uniwersytetu Lwowskiego - doktorat w 1904 pod kierunkiem Szymona Askenazego. Studiował także na uniwersytecie we Fryburgu. Od 1904 pracował w Rzymie z ramienia Polskiej Akademii Umiejętności. W 1911 rozpoczął wydawanie organu Biura Informacyjno-Prasowego „Agence Polonaise de Presse”. Po utworzeniu Komitetu Narodowego Polskiego przez Romana Dmowskiego, został członkiem jego Misji rzymskiej, która 14 lutego 1919 została ona uznana za przedstawicielstwo Rządu Narodowego.

W latach 1919–1926 i 1939–1940 pracował w służbie dyplomatycznej - był radcą poselstwa polskiego przy Stolicy Apostolskiej i rządzie Królestwa Włoch (1919–1926) a od 15 października 1939 attaché kulturalnym przy ambasadzie RP przy Stolicy Apostolskiej (1939–1940).

Członek korespondent PAU od 1945.