Wacław Ludwik Suchowiak (ur. 16 sierpnia 1876 w Buku, zm. 9 lipca 1950 w Milanówku) – polski inżynier mechanik.
Życiorys Po ukończeniu w 1895 gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu rozpoczął półroczną pracę we wrocławskich warsztatach kolejowych, a następnie wyjechał do Berlina, gdzie studiował na Wydziale Budowy Maszyn w Wyższej Szkole Technicznej. Po ukończeniu nauki w 1900 praktykował w zarządzie portu w Bremie i dyrekcji kolejowej w Hanowerze, wówczas ujawnił swój talent konstruktorski. W 1902 wziął udział w konkursie zorganizowanym przez Verein Deutscher Maschineningenieure na projekt urządzenia do przeładunku węgla z wagonów kolejowych na statki rzeczne, wygrał go i otrzymał złoty medal Beutha oraz środki finansowe na wyjazd zagraniczny związany z edukacją. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zapoznawał się z najnowszymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi m.in. do rozładunku rudy. W 1904 powrócił Berlina i przez dwa lata pracował w tamtejszym urzędzie patentowym, w styczniu 1906 wyjechał do Düsseldorfu, gdzie pracował w warsztatach kolejowych, następnie przez krótki czas pracował w Dortmundzie i Witten. Pod koniec marca 1909 przeniósł się do Sanoka, gdzie podjął pracę w charakterze doradcy w Pierwszym Galicyjskim Towarzystwie Akcyjnym Budowy Wagonów i Maszyn.