Był również przewodniczącym komisji podnośników przy Polskim Komitecie Normalizacyjnym i członkiem rady technicznej do spraw morskich przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Po powrocie do Lwowa wykładał budowę maszyn dźwigowych i transportowych, budowę wyciągów przemysłu naftowego oraz prawodawstwo patentowe, w roku akademickim 1922/1923 pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego. Poza pracą dydaktyczną był rzecznikiem patentowym. W kwietniu 1926 zamieszkał w Warszawie, od 9 kwietnia tego roku kierował Katedrą Dźwignic na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W roku akademickim 1930/1931 był delegatem wydziału do senatu akademickiego, od 1931 do 1933 był dziekanem Wydziału Mechanicznego. W 1937 przeszedł na emeryturę, mimo to prowadził wykłady zlecone na Wydziale Mechanicznym i elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Warszawie, od 1942 wykładał w jawnej Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. Po powstaniu warszawskim zamieszkał w Łodzi, gdzie po wyzwoleniu należał do organizatorów Katedry Dźwignic Politechniki Łódzkiej, przez dwa lata był też jej kierownikiem. W 1947 zamieszkał w Milanówku, powrócił do pracy na Politechnice Warszawskiej, gdzie od roku akademickiego 1947/1948 do śmierci kierował Katedrą Dźwignic.